Als ik terugkijk naar mijn periode in de lagere school, dan zie ik hoeveel verschil een leerkracht kan maken. De omgang met de kinderen, de manier waarop een leerkracht voor een klas staat of hoe die op bepaalde zaken reageert… het maakt mijn herinneringen tot enorm positief of net het tegenovergestelde. Net die negatieve ervaringen konden er bij mij voor zorgen dat ik misschien niet presteerde zoals ik dat deed bij een voor mij ‘goede’ leerkracht. Prestatiedruk, schrik om te falen en daardoor een kwade leerkracht te krijgen zorgden ervoor dat ik misschien niet altijd de durf had om het te proberen. Dat is iets dat ikzelf wil voorkomen als ik voor de klas sta. Ik wil kinderen kind laten zijn, hen laten experimenteren én de mogelijkheid geven om te falen en daaruit te leren. Ik wil leerlingen de kans geven om zelf iets bij te leren, zonder dat dit echt wordt opgedrongen of omdat iets ‘moet’.

Maar waarom wil ik dan leerkracht worden? Als ik voor de klas sta, dan heb ik het gevoel dat ik de wereld aankan. Misschien raar om het zo te zeggen, maar dan is er niets anders dat er toe doet. Het geeft mijn creativiteit een vrijheid en de contacten met kinderen en hun kinderlijke logica vind ik enorm leerrijk. Waarom denkt een kind zo of zo? Waarom doet hij of zij iets op een bepaalde manier? Ik kan daar ook uit leren en kleine stukjes van mijn visie op de wereld zijn hierdoor al vaak verandert. Daarnaast geeft het gevoel dat je iemand iets kan bijleren enorm veel voldoening. Dat ene kind dat al 2 lessen dezelfde materie beschouwt alsof het Chinees is, en waar je alle moeite en tijd in de wereld in steekt om het op andere manieren uit te leggen… Als dat kind dan ineens zegt: “Juf, ik snap het!”, daar kan niets tegen op.